Жыхарка Бреста, знаходзячыся на чацвёртым месяцы цяжарнасці, забіла свайго сужыцеля кухонным нажом і была асуджана на 7 гадоў калоніі агульнага рэжыму. Пасля здзяйснення злачынства яна нарадзіла неданошаную дзяўчынку, якая з-за праблем са здароўем доўгі час знаходзілася ў рэанімацыі, а затым у дзіцячай бальніцы. Хутка дзяўчынку забралі ў Пінскі дом дзіцяці, дзе яе наведвалі дзядуля і бабуля з боку загінулага бацькі. Яны звярнуліся ў суд з просьбай усталяваць роднасць і стаць законнымі апекунамі малышкі, аднак суд пакінуў іх зварот без разгляду, паколькі яны лічыўся чужымі для новараджанай. Пракурор таксама звярнуў увагу на гэтую сітуацыю. У рэпартажы Веронікі Белозаравіч разгледжваюцца дэталі гэтай гісторыі і з'ясовываецца, ці змаглі дзядуля і бабуля атрымаць апеку над унучкай, ці маці ўдалося захаваць дзіця пад сваёй апекай.